قرآن تلاوت مىشود و مناجات و ذكر احاديث و مواعظ يا مصيبت حضرت سيّد الشهدا عليه السّلام باشد ، عبادت هم محسوب مىشود . مؤلف در پاسخ اين شبهه ، منشأ آن را دو چيز مىداند : 1 - ضعف در معارف و سستى اعتقاد كه سبب مىشود شيطان اين گونه اباطيل را در نظر اين جماعت زينت دهد ؛ 2 - مشتبه شدن علاقه مندى به دين و ديانت ، به لا قيدى و حريّت . و براي هر يك از دو منشأ ، روايات و آيات و حكاياتى نقل كرده است . نظر مؤلف اين است كه در حرمت غنا و خوانندگى فرقى نيست چه با آلات لهو باشد يا نباشد بلكه در آلات معدّه مبغوضيتش بيشتر و عقابش زيادتر است . مرحوم سنقرى « ترجيع » در حديث « رجّع بالقرآن صوتك » « 1 » را به « صوت حزين خشوعآور يادآورندهء عظمت خدا و وعده و وعيد او » تفسير كرده و چند حديث در تأييد نظر خود آورده است . به دنبال آن ، به بيان آياتى پرداخته كه در روايات به حرمت غنا تفسير شده است . سپس به توضيح و تفسير چند آيه و روايت در حرمت قمار پرداخته و در خاتمه چند آيه و روايت و چند بيت شعر فارسى و عربى دربارهء تحذير از معاشرت با رفيقان ناباب و جاهل آورده است . محسن صادقى

--> « 1 » الكافي ، ج 2 ، ص 616 ، باب ترتيل القرآن بالصوت الحسن ، ح 13 .